Home Up vanerbecjeshof

Van Erbecjeshof.


Hoe het begon : Een beknopte geschiedenis door Rebecca Franssens.

In maart 1989 is onze eerste Tatra geboren. We hebben haar Nouchka genoemd. Eéntje kiezen uit een nest van negen pluche beertjes was een hele opdracht. Maar wij hebben haar niet gekozen, neen, zij heeft ons gekozen. Zij kwam naar ons, besnuffelde ons en we werden goedgekeurd, wij mochten haar baasjes worden. Aan de fokker van Nouchka hadden we beloofd dat we met haar aan schoonheidswedstrijden gingen deelnemen. Ah ja, want wij hadden toch de mooiste hond zeker ! Maar echt gewonnen heeft ze nooit gedaan, volgens de keurders was ze geen show-teef maar een kweek-teef. Wij waren beledigd ! Onze hond was ten slotte toch de mooiste en de liefste van de hele wereld ? Maar tegelijk waren we nieuwsgierig.


Wat was een kweek-teef ? Nog nooit van gehoord. Mama legde ons uit dat dat een hond was voor puppy's te krijgen. Dat vonden we fantastisch ! Ja, mama, we willen puppy's ! Maar mama wou niet, ze begon wel te lezen; dikke, saaie, en vooral moeilijke boeken. Twee jaar heeft ze gelezen, en na veel gezeur van ons, drie dochters tussen 7 en 10 jaar en haar man, heeft ze toegegeven. We kregen onze puppy's !






Eerst op zoek naar een mooie en lieve reu, ja puppy's die groeien niet aan de bomen, die komen langs een andere weg naar ons. We vonden een reu, Witac, helemaal in Nederland. Nouchka en Witac waren op slag verliefd. En zo kwam bij ons ons eerste nestje op de wereld in 1992. Acht puppy's kregen we, wij waren supergelukkig ! Maar we mochten er maar één houden, de rest waren voor andere mensen. Acht puppy's en een mama-hond, dat was te veel. Na een viertal weken hadden we het 'verlies' verwerkt. Acht puppy's die in je tenen bijten of ééntje ? De keuze was snel gemaakt. Nu nog een naam. In 1992 was de letter Q aan de beurt. Mama had veel namen in gedachten, maar onze tong lag in de knoop als we ze probeerden na te zeggen. Er zat toch één goede bij, 'Qwatinka'. Deze naam was perfect, we konden hem uitspreken en hij klonk nog tof ook.


Dit is nu al meer dan twaalf jaar geleden, ondertussen hebben we al 14 nestjes gehad. We leerden dat theorie en praktijk het niet altijd met elkaar eens waren, het afscheid neman van de pups na acht weken werd draaglijker en we leerden ook dat niet alle mensen even goed voor hun hond zorgden. Maar zelfs al moesten we er af en toe één herplaatsen, al onze pups zijn goed terechtgekomen. Deze twaalf jaar zijn voor ons een prachtige leerschool geweest, de Tatra heeft voor ons practisch geen geheimen meer en we hopen dat we er nog minstens twaalf jaar kunnen bijdoen.


Van Erbecjeshof,


Erika, Rebecca, Jessica, Frans en Maggy.